Nieuwe topsnelheid: 72 km/h

Sinds Cycle Vision heb ik weinig meer gefietst, vandaar dat er hier ook geen berichten meer zijn verschenen. Door omstandigheden is het drie weken lang niet mogelijk om met de WAW naar het werk te gaan en moet ik het dus hebben van recreatieve ritjes in plaats van het forenzen. Volgende week is die periode voorbij en verwacht ik weer meer kilometers te gaan rijden.

Afgelopen zondag heb ik in de benauwde warmte een intervaltraining gedaan. Het schijnt zo te zijn dat er een aantoonbare relatie bestaat tussen het maximale vermogen dat je tijdens het fietsen kunt leveren en de prestaties die je kunt leveren in een tijdrit. Zo is uit onderzoek gebleken dat als je je piekvermogen traint d.m.v. korte sprintintervalen (30 seconden) dat dan je basissnelheid tijdens langdurige inspanningen op een hoger nivo komt te liggen. Ik ga me dus maar een week of wat bezighouden met dergelijke intervaltrainingen.

Zondag heb ik drie sprintjes getrokken met steeds daartussenin 4,5 minuut herstel. De eerste twee sprintjes gingen tot 55 km/h. Bij de derde kwam ik tot slechts 53 km/h. Toch wel zwaar, maar ik hoop dat door het vaker te gaan doen er toch een soort gewenning gaat optreden.

Gisteravond besloot ik ook nog even een blokje om te gaan. Het plan was om lekker rustig een rondje door de Flevopolder te gaan rijden. De hartslag heb ik zo rond de 145 bpm gehouden en het gemiddelde van het rondje kwam uit op 32,1 km/h. Slechts op een plek kon ik het niet opbrengen de handrem erop te houden en dat was bij het de polder inrijden vanaf de Stichtse Brug bij Huizen. Toch eens kijken of de topsnelheid scherper gesteld kon worden. Nu het antwoord is JA!. Liefst 9 km/h harder dan mijn oude record dat toch al op een niet lullige 63 km/h stond. Tja, 72 km/h in je fietsje, dat is toch wel een superkick!

Zondag (10 juni) 33 km gefietst, dinsdag (12 juni) 57 km gefietst. Totaal met WAW 3913 km gereden.  

Bijzondere Cycle Vision records?

De uitslagen van Cycle Vision zijn ondertussen online: http://www.ligfiets.net/agenda/race.php?id=221 . Het blijkt dat mijn broertje uitstekend handmatig kan timen. In het begin van de race stond hij pal langs de start-finish lijn en lagen de afwijkingen t.o.v. de transponder binnen enkele tienden. Later stond hij wat verder weg en moest wat meer gokken, waardoor de afwijkingen soms net iets groter waren.

Hoe dan ook de uitslag in de uitslagenlijst sluit hiermee precies aan bij wat ik zelf al berekend had: 40,2 km/h gemiddeld. Ik ben daarmee, ondanks mijn lekke band gedurende de laatste 20 minuten van de race, op de 60e plaats geëindigd. In totaal deden er 130 rijders mee. De langzaamsten reden net boven de 25 per uur, de snelste net onder de 55 kilomter per uur (54,1 op precies te zijn).

Dan de hypothetische situatie waarin de band niet lek gegaan zou zijn: als ik de geëxtrapoleerde berekening gebruik (zie mijn vorige Post) dan zou ik met de resulterende 43,3 km/h op de 32e plaats zijn geëindigd. Slechts 21 rijders reden overigens een snelste ronde die sneller was dan mijn snelste rondetijd (48,13 gemiddeld).

Ik denk overigens wel dat ik een aantal bijzondere 1-uurs records in handen heb;

1. Niemand heeft langer over de 1-uursrace gedaan dan ik: door het repareren van het lekke bandje kwam ik pas na iets meer dan 90 minuten over de finish!!!

2. Geen rijder kende een groter verval dan ik: Van ruim 48 km/h in het tweede rondje naar amper 5 km/h in het laatste rondje.

3. De traagste ronde zal wel op mijn naam staan.

4. De snelste ronde met een bijna volledig platte band (rond de 32 km/h) behoort mij mogelijk ook toe.

Tidrit Cycle Vision: de man met de hamer..... bleek een lekke band

Vandaag was het zover; de uurstijdrit van Cycle Vision stond op het programma. Ik had de WAW vrijdagochtend naar het werk gefietst en deze daar laten overnachten. Na het oppikken van de fiets arriveerden we ruim op tijd bij de Wielerbaan in Sloten. Aldaar de bandjes nog wat extra opgepomt (voor 7 bar, achter 6). Daarna present melden en de stickers met startnummer en de transponder op de WAW geplakt.

Om 9:37 zou ik mogen starten. Probleem was echter dat ik me nauwelijks warm had gereden en het niet prettig is direct vol aan de bak te moeten. Helemaal niet als ook nog eens blijkt dat de start vlak voor het viaduct in de baan is gepositioneerd. Dit viaduct is een steil rotding. Maar ik kwam boven en nadat ik me aan de andere kant naar beneden had gestort kwam de snelheid er meteen lekker in. Het eerste rondje ging, ondanks de staande start met een gemiddelde van maar liefst 46 km/h. Rondje 2  was de snelste ronde met 48,1 gem. Daarna moest ik het rustiger aan gaan doen. Tot en met ronde 5 bleef het rondegemiddelde echter boven de 45 per uur.

Door mijn koude en (te) snelle start had ik het wel erg zwaar, maar aan de andere kant lijkt langzaam beginnen mij ook niets. Het goedmaken van een (te) langzame start is ook verdomde lastig. Tussen ronde 5 en 9 zakte het rondegemiddelde verder terug tot net onder de 43 per uur, om vervolgens iets te stabiliseren; ronde 12 ging ook nog in 42 km/h. Het overall gemiddelde lag toen nog op 44,5 km/h. Ik hoopte dit tempo nog enige tijd vast te kunnen houden, maar dat zat er niet in.

Ik kreeg in ronde 13 namelijk de indruk dat ik de man met de hamer aan het tegenkomen was; opeens was die er. De snelheid raakte er steeds meer uit. Deelnemers die ik zojuist nog voorbij had gereden reden op hun beurt mij weer voorbij. Mijn hartslag liep daarbij omgekeerd evenredig op met het afnemen van de snelheid. Ronde 13 met 39 km/h, ronde 14 met nog geen 37 km/h, daarna 33,7. Dit was geen normaal verval meer. Bijna alle bochten op de baan lopen naar links en met name in de bochten kwam ik voor geen meter meer vooruit.

Meerdere malen spookte het door mijn hoofd de pijp aan Maarten te geven, want als iedereen je voorbij rijdt alsof je stilstaat voel je je in zo'n snelle fiets toch wel behoorlijk lullig. Maar opgeven is ook zo wat. Pas tegen het eind van rondje 16 (met nog maar 32,6 gem) besefte ik wat er aan de hand moest zijn: de WAW bonkte er rechtsvoor op los; zou ik lek hebben gereden? Was dat de reden dat ik de laatste rondjes het idee had dat ik een hele mud aardappelen achter me aan aan het slepen was?

Dat ik nog geen ervaring heb met lekke banden tijdens het rijden hielp niet bij het onderkennen van de oorzaak van mijn verval en het rare was dat de WAW met 30+ in de bochten wel zwaar stuurde maar niet ging dweilen. Toen ik aan het eind van de ronde de startfinishlijn passeerde om mijn laatste ronde in te gaan (ruim 57 minuten gereden) keek ik daarom nog vertwijfeld naar het publiek, maar dat stond allemaal aan de linkerkant van de baan, dus niemand zag dat ik RV met een platte band reed en kon mijn vermoeden dus bevestigen.

De laatste keer de brug op stond ik bovenaan zowat stil, zo langzaam ging het. Uiteindelijk besloot ik dat verder rijden geen optie was en dat ik daarmee wellicht mijn hele voorwiel zou slopen. In de eerste bocht na het viaduct de WAW aan de kant gezet en ja hoor: rechtsvoor zo plat als een dubbeltje. Na 3800 km pas de tweede lekke band en dan natuurlijk precies tijdens CV. Overigens had ook de kmteller van mijn fietscomputertje onderweg de geest gegeven. Van tevoren denk je dat als je al een paar duizend km zonder problemen rondrijdt, dat dan die paar km's van de tijdrit er wel even bijkunnen. Schijnbaar niet dus.

De binnenband had naast het lek waarmee de ellende begon nog een viertal extra lekken opgelopen, doordat de binnenband ter plaatse van het ventiel klem was gaan zitten tussen velg en buitenband. Ik had mijn plakspulletjes en mijn fietspomp gewoon meegneomen in de WAW, maar plakken bleek dus geen optie. Dus een nieuwe binnenband (door de hulptroepen aangeleverd, toch handig om ook de telefoon mee te nemen) in de eveneens beschadigde buitenband gepropt om de laatste ronde te kunnen afleggen. Al met al heeft de laatste ronde hierdoor iets van een half uur gekost, maar ik het het uur hiermee wel vol gemaakt.

Bij het ingaan van de laatste ronde had ik er 40 km opzitten en moest ik nog iets van 2,5 minuut rijden. Het gemiddelde lag op dat moment nog op 41,8. Echter, als de berekende kmstand na precies één uur gebaseerd wordt op het gemiddelde van het laatste rondje dan zal ik wel met een snelheid van iets van 40,2 in de eindrangschikking worden opgenomen. 

Voor de gein heb ik nog wel even gesimuleerd wat het effect geweest zou zijn als ik niet lek gereden zou zijn. Uitgaande van een stapsgewijs verval naar uiteindelijk 40 km/h in de laatste ronde, zou ik op 43,3 km/h gemiddeld zijn uitgekomen. Dit stemt mij op zich best tevreden, immers mijn streven was om in ieder geval boven de 40 per uur gemiddeld te rijden. Dat ik ooit nog eens ruim 43 km in een uur tijd op eigen kracht in een fiets zou afleggen is iets wat ik me enige tijd geleden niet had kunnen voorstellen. 

Ik ben erg benieuwd naar de officiële uitslagen (alle bovengenoemde gegevens zijn gebaseerd op doorlopende rondetijden metingen door mijn broer die mij samen met mijn zoontje heeft staan aanmoedigen). Op welke plek zou ik geëindigd zijn met een gemiddelde van net boven de 43 per uur?

Gezien de extreme inspanning die ik het laatste deel van de race heb moeten verrichten, heb ik maar besloten de 100 km wedstrijd van morgen te laten voor wat ie is. Ik had vooraf uberhaupt twijfels of het verstandig was me hiervoor in te schrijven. Wellicht dat als mijn voorbereiding optimaler zou zijn geweest dat dit wel had gekund. Ik heb in mei relatief weinig gefietst (nog net geen 500 km) door veel vrije dagen op het werk en ook het griepje van drie weken geleden.

Daarentegen is het me wel zo goed bevallen dat ik er sterk aan denk om volgend jaar weer mee te doen. Ik heb een hoop geleerd en de wedstrijd van twee kanten meegemaakt; eerst reed ik zelf velen voorbij, later werd ik zelf door bijna iedereen voorbij gereden. De kick van dat eerste is echter een sterke motivator om het volgende keer opnieuw te proberen. Met een betere voorbereiding moet de tijdrit sneller kunnen en kan ik daarna wellicht ook nog de lange wedstrijd meerijden. En dan maar hopen dat het pechduiveltje niet opnieuw toeslaat......

Laatste puntjes op de i

Komende zaterdag ga ik meedoen aan de 1-uurs tijdrit op het jaarlijkse ligfietsevenement Cycle Vision dat dit jaar wordt gehouden op de wielerbaan in Sloten (Amsterdam). Vandaag was het tijd voor een generale repetitie. Afgelopen weekend had ik nog wat laatste voorbereidingen getrof'fen; de beide voorlampen van de WAW heb ik van een geimproviseerd aerodynamisch omhulsel voorzien, de hoofdsteun is gedemonteerd (ivm de verplichting een helm te dragen) en een 12 Volt autoventilatortje heeft een plek gekregen in de WAW.

Tegen 13.00 uur ging ik op pad. Het begon net een beetje te miezeren, dus het was niet verkeerd dat ik met kap op reed. Ik was benieuwd of het hieronder uit te houden zou zijn bij langere tijd flink doortrappen. Eerst weer naar Loenersloot om daar eerst een stuk richting Breuekelen te rijden. Bij het pondje over het kanaal gedraaid, de helm opgezet en de ventilator ingeschakeld. Vervolgens het gas erop.

Nou dat ging niet verkeerd. Na 14 minuten was “de weg op” en arriveerde ik in Driemond. De lichte wind in de rug droeg bij aan de het voor mij hoogste gemiddelde tot nu toe: 47,1 km/h. Bij Driemond gekeerd en daarna weer richting Loenersloot. Aldaar besloot ik door te rijden tot aan de volgende brug, die bij Breukelen. 19 minuten volle bak gereden met een gemiddelde van 43,8. Al met al dus 33 minuten op hoge snelheid gereden met een overall gemiddelde van 45,2 km/h. De totale rit van ruim 55 km was in 88 minuten geklaard; 37,8 gemiddeld!

Nu is het maar de vraag of de baan in Sloten het mogelijk maakt constante snelheden te rijden zonder veel te hoeven inhouden voor bochten. Mijn verwachting heb ik dan ook maar naar beneden bijgesteld; alles wat ik harder rij dan 40 km/h gemiddeld is denk ik meegenomen. Nu maar een paar daagjes rustig aan en even flink aan de pasta, rijst en aardappelen. Koolhydraten tanken!!

Lekker lek

Afgelopen dinsdag weer geforenst naar Amsterdam. Ging wel OK. Voor donderdagavond had ik weer een trainingsritje voor Cycle Vision in gedachten. Eigenlijk te snel na het eten ging ik op pad richting Amsterdam Rijnkanaal om aldaar een paar keer op en neer te gaan rijden tussen Loenersloot en Driemond. Het liep niet echt naar tevredenheid. Richting Driemond had ik de wind tegen en het gemiddelde over een tijdvak van 10 minuten lag daarbij op een teleurstellende 38,6 km/h. In de buurt van Driemond even rustig aan en omdraaien maar. Vervolgens wind in de rug en met 43,8 km/h retour.

Daarna wilde ik bij Loenersloot even rustig uitrijden, maar ja, als er auto's naast je gaan rijden om te kijken hoe hard je gaat, dan wil je ook wat laten zien. Dus even doorgesneld naar 58 km/h. Toen ik daarna nog 47 km/h op mijn tellertje reed, kwam de bestuurder naast mij rijden en complimenteerde mij met mijn snelheid: “Je rijdt nu gewoon boven de vijftig man!”. Even daarvoor moet hij dus net boven de 60 op zijn teller hebben gehad.

Uiteindelijk gekeerd en weer rustig tegen de wind naar Loenersloot. Aldaar opnieuw volle bak naar Driemond. Nu 37,7 km/h gemiddeld. Terug 42,9 km/h. Over de veertig tempo-minuten lag het gemiddelde op 40,8 km/h, hetgeen lager is dan bij de eerste training. Of het aan het griepje ligt, het te snel na het eten gaan fietsen, het tijdstip van de dag of aan de fiets (de olie op de ketting leek wel ingedikt tot een taaie vettige massa en de sporing is al een tijd niet gecontroleerd), ik weet het niet. Maar kijken hoe het de volgende keer (waarschijnlijk tweede Pinksterdag) gaat.   

Vrijdag het forensen als herstelrit gebruikt. 's Ochtends kon ik me prima inhouden en met een gemiddelde harslag van onder de 120 ben ik met 28 gemiddeld naar Amsterdam gereden. 's Middags wachtte mij een verassing toen ik mijn geparkeerde fiets weer in beweging zette. De band linksvoor bleek lek. Waarschijnlijk mijn eigen schuld, want 's ochtends had ik in het Vondelpark nog in mezelf zitten mompelen dat het wel eens tijd werd voor een eerste lekke band. Ja en als je dan vergeet af te kloppen., dan is dat zo geregeld..... 3622 km had het geduurd voordat dit mini-leed mij voor het eerst trof.

Maar op zich wel lekkere manier van het ontdekken van een lekke band. Beter bij aanvang van je rit, dan onderweg. Op kantoor werd vreemd opgekeken toen ik al strandbal opblazend kwam melden dat ik nog even een lekke band moest plakken. De relatie tussen de strandbal en de lekke band werd pas duidelijk toen ik liet zien dat de bal als krik fungeert, zodat het voorwiel eenvoudig gedemonteerd kan worden. Verbazing ook toen ik een flink formaat pomp uit mijn fiets naar boven haalde. Gekscherend werd gesteld dat ze niet vreemd zouden opkijken als ik de volgende keer een hele compressor tevoorschijn zou toveren. Enfin, het bandje was snel geplakt en ik kon weer op weg. 

Terug heb ik me het eerste stuk in kunnen houden, maar onderweg deden zich toch weer omstandigheden voor die er voor zorgden dat ik mijn goede voornemens moest laten varen. Bij Weesp draaide een trekkertje de provinciale weg op en deze reed 45 km/h. Ik reed iets langzamer, maar toen de tweede vrachtwagen in de rij naast mij kwam rijden kon ik het niet laten weer gas te geven.

Naast de vrachtwagen reed ik het gaatje dat naar zijn voorganger was ontstaan weer dicht. Tussentijds moest ik nog wel een keer flink van het gas af omdat twee naast elkaar fietsende dames het fietspad voor zich opeisten. Ongevoelig voor mijn geclaxoneer fietsten zij onverstoorbaar naast elkaar door. Ik passeerde ze uiteindelijk maar met 1 wiel door de berm, onderwijl luid claxonerend. Ze zullen wel geschrokken zijn, waarna ze waarschijnlijk mij hiervan de schuld hebben gegeven.  

De adrenaline pompte er ondertussen lustig op los dus ik besloot de vrachtwagen die nog verder naar voren reed ook maar te gaan inhalen. Met 52 km/h op de teller was dat klusje al snel geklaard. Binnen notime was ik bij de afslag naar mijn woonplaats Nederhorst den Berg en kon ik weer een hele rits automobilisten in verwondering achterlaten. Daar doe ik het voor!

Vlak voor Nederhorst stond de brug naar de Spiegelplas weer eens open. Tijdens het wachten stelde zich een scooter achter mij op. Weer begon het te kriebelen, want het plagen van scooters en bromfietsers is ook een heel leuk spelletje. Ik dook snel onder de opengaande slagboom door omdat een scooter nu eenmaal sneller op snelheid is. Toen ik 40 reed kwam hij mij langzaam voorbij en kon ik makkelijk aanhaken. Met 47 km/h bleef ik vervolgens in zijn wiel hangen. De man opgelaten, ik blij en de ons passerende automobilisten verbaasd....

Dinsdag (22 mei) 58 km gefietst, donderdag (24 mei) 54 km gefietst, vrijdag (25 mei) 58 km gefietst. Totaal met WAW 3652 kilometer gereden.

Grrrrrriep

Vorige week zaterdag ging mijn lichamelijke gesteldheid plotsklaps hard achteruit. Een (lichte) griep bleek mijn deel te zijn. Zondag en maandag de gehele dag niets anders dan ziek in bed gelegen en heel veel geslapen. De dagen daarna ging het langzaam weer wat beter. Donderdag een klein rondje van 30 km gefietst om de beentjes los te houden, maar eigenlijk was het lijf daar nog niet helemaal klaar voor. Gisteren voelde ik me zodanig hersteld dat ik een ritje van ruim 50 km weer aandurfde. Lekker rustig aan gedaan. Morgen eindelijk weer in de fiets naar het werk en dan maar eens kijken of ik tegen het einde van de week weer eens echt op de pedalen kan gaan staan. Al met al baal ik toch wel weer van dit griepje, want het verstoort mijn “voorbereidingen” voor Cycle Vision. Maar ja, altijd toch nog beter dan in het weekend van Cycle Vision zelf ziek worden.

Donderdag 17 mei 30 km gefietst, zondag 20 mei 53 km gefietst. Totaal met WAW 3481 km gereden.

Ook zonder BionX kan het hard gaan

Afgelopen week twee keer met de WAW op en neer naar Amsterdam geweest. Je mist de BionX dan wel in de zin dat het acceleren en heuvelop rijden duidelijk meer moeite kost. Het feit dat het voortandwiel nu 60 tandjes telt, helpt daar ook niet bij. Maar op zich is het goed te doen en valt het snelheidsverschil nog wel mee, het gemiddelde komt ongeveer 1 km/h lager uit en de gemiddelde hartslag ligt 5 tot 10 slagen hoger.

Na het mooie weer van de afgelopen weken besloot de natuur nu om de schade in te halen. Beide dagen kon ik heen droog over komen, maar vooral dinsdagmiddag was dat een ander verhaal. Dankzij www.buienradar.nl wist ik een beetje wat me te wachten stond, maar op het moment dat de hemelsluizen daadwerkelijk open gingen kwam ik tot de ontdekking dat een duikbril en snorkel eigenlijk tot de standaard uitrusting van de WAW (in cabrio-toestand welteverstaan) zouden moeten behoren. Een duidelijk gevalletje van waterfietsen......

Voordeel is wel dat je uit de wind zit en maar gedeeltelijk nat wordt. Echt koud krijg je het dan ook niet als je een flinke bui over je heen krijgt. Op donderdagmiddag regende het slechts lichtjes en op zich beviel me dit wel. Ik had namelijk besloten de terugreis naar huis als trainingsritje te zien en ben dus flink tegen de pedalen gaan duwen, zodra ik de stad achter me liet. Deze 24 kilometer gingen met een gemiddelde van 37 km/h. Op de 3 intervallen (in totaal 27 minuten) waar in echt tempo maakte lag het gemiddelde op 39,6. Lager dan van vorig weekend, maar ton reed ik op een stuk weg zonder opstakels.

Tijdens het derde interval had ik de stevige Westenwind lekker in de rug. Binnen notime stond er een snelheid van boven de 50 km/h op de teller en ik besloot daarom om maar eens te testen of het grotere voorblad echt hogere snelheden zou toelaten. Het verkeer naast me op de N201 stroopte weer eens op waardoor men net boven de 50 km/h reed. Dan wordt het past echt leuk, want het geeft een geweldige kick als je in je fietsje auto's voorbij kunt rijden die al met dat soort snelheden rijden. Uiteindelijk stopte de teller pas op 63 km/h!! Daarna was ik nog in staat om enkele kilometers net onder de 50 km/h te rijden. Over 3 kilometer provinciale weg kwam het gemiddelde daardoor op 50,1 km/h uit.  

Dinsdag (8 mei) 59 km gefietst, donderdag (10 mei) 62 km gefietst. Totaal met WAW 3398 km gereden.