Once in a lifetime: WAW022 volgt renners Giro 2010

Vandaag een werkelijk unieke gebeurtenis: de Giro d'Italia komt nagenoeg door de achtertuin van ons huis. Op nog geen 100 meter rijden ze langs ons huis in de tweede etappe die van Amsterdam naar Utrecht voert. Pas 's ochtends vat ik het plan op te proberen de renners een klein stukje te volgen, want als het peleton op topsnelheid langsflitst is het spel na een paar seconden al weer voorbij. Rond half twaalf rijd ik over de reeds afgezette wegen richting Weesp. De bedoeling is om ze langs de Provinciale weg Weesp Bussum op te pikken en dan zo lang mogelijk te volgen richting Nederhorst den Berg. De renners zouden om twaalf uur starten en zullen zo'n 15 kilometer moeten rijden tot het punt waar ik klaar sta. Het wachten duurt tot ruim na half een, want ze blijken iets later te zijn gestart.

Langs de Provinciale weg kan ik samen met nog wat wielrenners die het zelfde plan hadden opgevat aanhaken bij de 4 renners die zich al direct hadden losgememaakt uit het peloton. Helaas weigerde de kilometerteller, die al eerder wat kuren had vertoont, nu alle dienst en kon ik dus niet zien hoe hard ze gingen. Ze bleken met de velomobiel uiteindelijk vrij simpel bij te houden en tot aan de Vechtbrug heb ik met ze opgereden. Een van de passagiers van een gele ploegleiderswagen complimenteerde me nog door uit het open raam zijn duim naar mij op te steken.  

Na de Vechtbrug volgt de afslag naar Nederhorst den Berg. Het was daar behoorlijk druk, dus relatief langzaam ben ik door de meute heen geslalomd. Bij het gebrek aan passerende renners leken alle aanmoedigingen nu mijn kant op te komen. Geweldig! Vervolgens kon ik even een paar minuten uithijgen en wachten op de doorkomst van het gehele peloton. Vervolgens weer gang maken en proberen ze volgen, onderwijl filmend en een oog op het fietspad houdend. Onderstaand het resultaat van mijn filmactie.

Te zien is dat een hoop renners met een schuin oog opzij kijken en daarbij veelal een glimlach op het gelaat toveren. Ik denk dat velomobielen in het buitenland  nog een grotere uitzondering zijn dan in Nedrland, dus voor velen zal het een vreemd iets zijn geweest. Als ze dan ook nog zien dat je op je gemak zit te filmen en bovendien nog in staat bent om het peloton niet alleen maar bij te houden , maar zelfs gemakkelijk voorbij te snellen dan maakt dat dat er met verwondering naar je gekeken wordt.

Nadat het hele zwikkie volgwagens was gepaseerd ben ik met een aantal “volgwielrenners” achter de laatste volgwagen aangesloten. Het publiek stond nog rijendik aan de kant en ik ben ik weet niet hoe vaak toegeschreeuwd, toegejuigd, gefotografeerd en gefilmd. Onderwijl ontstond natuurlijk weer een strijd met de volgwielrenners, die het lang volhielden, maar mij uiteindelijk toch weer moesten laten gaan op de tocht van ongeveer 3 kilometer naar het cetrum van het dorp. Aldaar trof ik de rest van de familie en vielen mij wederom de nodige lofuitingen ten deel. Het leek verdorie wel of ik zelf een van de deelnemers was......

Kortom Once in a lifetime en een ervaring om niet meer te vergeten!!! 

WAW022 Nieuwe stijl......

Eindelijk is WAW022 nieuwe stijl helemaal af. Vanmiddag heb ik de laatste stikkers op de fiets geplakt en het resultaat mag er zijn. Na de crash medio november heb ik niet heel veel meer met de WAW gefietst. Begin december begon een periode van kwakkelen met de gezondheid, waardoor er van fietsen niet veel meer kwam. De Kerstvakantie heb ik vervolgens aangegrepen om de WAW eens grondig aan te pakken.

De neus en staart werden gedemonteerd en op het achterwiel verdween de WAW twee trappen omhoog op, om op de zolderverdieping te eindigen.

   

 

De belangrijkste werkzaamheden bestonden uit het volledig vervangen van de elektrische installatie, het constructief herstellen van de zijwandschade en het vernieuwen van de stuurinrichting. Op 11 december ben ik naar Fietser.be in Gent afgereisd om voor die laatste twee zaken de benodigdheden en het broodnodige advies in te winnen. Zoals vanouds werden we hartelijk door Dries en zijn medewerkers ontvangen en hebben we prettig kunnen filosoferen over mogelijke verbeteringen aan de WAW. Dries liet mij een extra kettingafscherming zien die naast het achterwiel geplaatst kan worden. Voorts toonde hij een kettingscherm dat maakt dat je nu ook met je goede kleren kunt fietsen. Beide items waren snel besteld en afgesproken werd dat Dries ze mee zou brengen naar de Oliebollentocht eind december.

Voorafgaand aan de Oliebollentocht is, zoals gezegd, de elektriche installatie onder handen genomen. Aan de achterlichten, die ook al als knipperlichten functioneerden, is een remlichtfunctie toegevoegd. Bij het bedienen van de rem gaan de beide ledstrips op volle sterkte branden, in normaal achterlicht bedrijf branden ze gedimd (met een stroomverbruik van slechts 40 mA). De schakelelektronica is compleet verniewd en in een soort broodtrommeltje ondergebracht onder het zitje. De schakelaars op de stuurhendel zijn allemaal vernieuwd, alsmede alle bekabeling en de voorste knipperlichten (nu 3W leds). Feitelijk is daarmee de gehele installatie nu door mijzelf uitgedacht en ingebouwd, dus mochten er in de toekomst onverhoopt problemen optreden dan kan ik ze zelf ook oplossen.

De focus lag op het zo veel mogelijk reduceren van het stroomverbruik. De oude lichtinstallatie (voor 2 luxeon LED's en achter 2 LED strips) consumeerde zo'n 800 mA. Hiervan werd 150 mA door de op volle sterkte brandende LED strips verbruikt, terwijl het restant door de luxeons werd verbruikt. De huidige voorlampen zijn Q5 powerleds in een standaard zaklampbehuizing afkomstig van Dealextreme in Hongkong. De lampjes zijn spotgoedkoop (10 Euro per stuk) en geven veel meer licht dan de Luxeons. Ik heb ze traploos dimbaar gemaakt, middels een potmeter, en zelfs in de laagste stand kun je er goed mee zien. In de hoogste stand wordt het licht bijna intimiderend. Toeteren is niet meer nodig, voorgangers merken nu aan het lichtschijnsel dat je ze gaat inhalen. In de laagste stand is het stroomverbruik slechts 110 mA. Tezamen met de gedimde LED strips zit je dan maar op 150 mA. Met een accu van 7200mAh kun je dus wel eventjes vooruit. Met de koplampen op de maximale stand is het stroomverbruik ongeveer vergelijkbaar met de oude situatie (rond 800 mA), echter de ervaring leert dat die stand eigenlijk nauwelijks nodig is.

Het hele setje (koplampen, achterlichten, knipperlichten voor, knipperlichten op de spiegels en de schakelelektronica) kost “slechts“ rond de 120 Euro aan materiaal. Met de nodige uurtjes (in)bouwtijd heb je dan een perfect werkende verlichting waarmee je zelf optimaal kunt zien, maar waarmee je daarnaast ook je medeweggebruikers van dienst bent (knipperlicht op 3 plaatsen en remlicht). Ik heb er tijdens de oliebollentocht diverse lovende commentaren op gekregen en binnenkort zal ik op in de zelfbouwhoek van ligfiets.net het hele setje verder uit de doeken doen.

Ook de stuurinrichting is aangepakt. De orginele parallelbesturing met ongedeelde stuurstang had als grootste nadeel dat er bij het inveren van de voorwielen toespoor ontstond. Over het stuurgedrag heb ik nooit te klagen gehad, ondanks dat het oude stuursysteem geen Ackermann compensatie kende. Het nieuwe stuursysteem heeft dat allemaal wel en door wat te spelen met de geometrie van de diverse onderdelen heb ik bovendien de (toch al vrij kleine) draaicikel nog verder kunnen verkleinen. Voor het uitlijnen heb ik twee laserwaterpassen verbouwd en er is nu dus sprake van een “laser“ uitgelijnde WAW.

Voor de -overigens zeer geslaagde- Oliebollentocht is de WAW even van zolder gehaald om er daarna weer terug te keren voor het herstellen van de zijwand. Er zat een soort barst in het laminaat waardoor de sterkte uit de zijwand weg was. Ik heb daarom aan de binnenkant een extra laag kevlar doek ingelamineerd en tevens nog wat andere beschadigde plekjes aangepakt. Onder andere de kap waarin wat scheuren zaten, doordat ik die een tweetal keren van de fiets heb laten waaien en de staart (tak tussen wiel en staartdeel). Het lamineren verliep perfect en aldus was er een prima basis gelegd voor het verdere schadeherstel.

Om mijn werk waren de mannen van de Schadeafdeling te porren om de WAW van buiten weer helemaal strak te maken. Echter door ziekte van de betrokkenen liep e.e.a. niet zo snel als gehoopt. Aan de ander kant voelde ik mijzelf nog steeds niet top en hield ook het weer niet over (hoeveel sneeuwdagen hebben we wel niet gehad?). Uiteindelijk was de fiets begin maart weer strak gemaakt en compleet in de huiskleur van mijn werkgever gespoten: verkeersblauw RAL 5017. Oorspronkelijk was het de bedoeling de fiets in de huisstijl van mijn werkgever om te toveren, echter daar werd later vanaf gezien. Dat maakte de weg vrij voor een volledig vrij ontwerp van bestickering. Onderstaand het eindresultaat, dat er, al zeg ik het zelf, mag wezen.....

Al meer dan 3000 kWh aan zonnestroom geproduceerd

In een maand waarin het alleen maar lijkt regenen en de zonnestroominstallatie laagterecord naar laagterecord scoort (op 18 november werd er slechts 0,25 kWh geproduceerd.....) toch maar even een tussenstand voor wat betreft de geproduceerde energie: 3050 kWh vanaf de start op 11 maart van dit jaar. De komende maanden zal de opbrengst vrij beperkt zijn, maar over het hele eerst jaar verwacht ik op ruim 3400 kWh terecht te komen, wat dan betekent dat circa 75 procent van ons totale energieverbruik gedekt werd door de opbrengst van de panelen. Hierbij moet wel aangetekend worden dat het een extreem zonnig jaar is geweest (tot deze maand dan), met gemiddeld een dikke 20 procent hogere opbrengst dan in een gemiddeld jaar.

En toen werd het vrijdag....de...13e....

Tja, het moest er natuurlijk een keer van komen. Na iets meer dan 18.000 kilometer ging het uitgerekend in de ochtend van vrijdag de 13e november even flink mis. Onderweg naar het werk was ik in de druilregen flink aan het doortrappen in Amsterdam. Vanwege werkzaamheden in het Vondelpark had ik een andere route gekozen en kwam ik in de Zeilstraat terecht, een drukke verkeersader waar ook de tram doorheen rijdt. Met een gangetje van rond de 33 km/h wilde ik een fietster inhalen die op haar beurt om een paar geparkeerde auto's heen reed. Om haar ruim te kunnen passeren moest ik gedeeltelijk de trambaan op. Dit heb ik wel vaker gedaan, maar - achteraf gezien - niet met deze snelheid. Bij het weer terugsturen naar de rijbaan ging het echter gruwelijk mis. Ik ging in 1 keer compleet dwars (de achterkant van de WAW haalde me zogezegd in) en daardoor kapseisde de WAW op de linkerkant. Draaiend, schurend en tollend kwam ik meters verder half op de stoeprand tot stilstand.

Al snel was ik uit de WAW gekropen (de kap was door de klap losgerukt) en kon ik gelukkig constateren dat ik niets en niemand meegenomen had in mijn crash. De fietster en een automobilist die achter mij reed stopten en leken nog meer geschrokken dan ik. De schade aan mijzelf viel mee; alleen een wat beurse bovenarm en een klein schaafwondje op mijn schouder. Ook de WAW is op wat flinke krasschade na redelijk goed uit de strijd gekomen.

Geen echt structurele schade aan body en wielen en na het weer terugplaatsen van mijn lichtaccu en het er weer omleggen van mijn ketting kon ik mijn weg gewoon vervolgen. Wel met de schrik in de benen natuurlijk en een lichte deuk in het vertrouwen in wat er allemaal wel niet mogelijk is met de WAW. Noot eerder ben ik door de fiets op een dergelijke manier verrast. Wel vaker heb ik momentjes meegemaakt, maar was dan altijd in staat om nog te reageren. Niet deze keer dus, maar dat zal alles met die verdomde tramrails te maken hebben gehad. Hoeveel ongelukjes zullen hier op jaarbasis wel niet mee plaatsvinden in een stad als Amsterdam?

Maar eind goed al goed; ik heb mijn lesje weer geleerd (toch maar wat rustiger rijden) en tegelijkertijd is het een mooie aanleiding om de WAW eens rondom op te knappen. In de loop der tijd heeft het intensieve gebruik toch zo zijn sporen nagelaten.

WAW over de afsluitdijk

Een lang gekoesterde wens is ten uitvoer gebracht. De WAW is de Afsluitdijk over geweest. Voor de meivakantie hadden we voor een week een huisje in Makkum geboekt. Dit plaatsje ligt in Friesland, een kilometer of vijf onder de kop van de afluitdijk aan het IJsselmeer. Op vrijdag 24 april ben ik om 12:15 van huis vertrokken voor de rit naar Makkum. Vooraf had ik via Google Earth de hele route uitgestippeld en naar mijn PDA gedownload. Keurig netjes kreeg ik steeds op tijd informatie over welke richting ik uit moest sturen. Na 102 km fietsen door Noord-Holland, onder een stralende zon en met de wind in de rug, werd de afsluitdijk bereikt. Wat tijdens het rijden op de dijk jammer is, is dat de Waddenzee niet zichtbaar is. Alleen bij het momument is deze zichtbaar. Het was daar trouwens erg druk en tijdens een korte stop aldaar werd de WAW uitgebreid bewonderd. Op het fietspad was het overigens erg rustig. Ik ben slechts 1 brommertje tegengekomen. Uiteindelijk bereikte ik om 17:30 uur ons huisje in Makkum. In totaal 141 kilometer in 5 uur en een kwartier. In totaal had ik 45 minuten stilgestaan/gepauzeerd, wat betekent dat het “bewogen” gemiddelde rond de 31,5 km/h lag. Hiervoor moet je op de doorgaande stukken vrijwel continu zo rond de 35 km per uur fietsen. Op een wat pijnlijk achterwerk na is deze rit me prima bevallen. Zeker voor herhaling vatbaar, want het geeft best voldoening om zo'n eind weg te trappen.

Precies een week later, op vrijdag 1 mei, was het tijd voor de terugreis. Om 8:45 vertrokken voor de eerste 30 kilometer naar Stavoren. Aldaar met de boot over naar Enkhuizen (10:05-11:40). Vanaf Enkhuizen de dijk over naar Lelystad en dan langs het Veluwemeer naar Almere. Wederom prachtig fietsweer!! Op de dijk aan de Enkhuizense kant hingen complete wolken met mugjes. Gelukkig biedt de velomobiel, zeker met mijn cockpit ruitje, behoorlijk wat bescherming tegen die beestjes. Na in totaal 109 km fietsen was ik, samen met enkele honderden meegereisde -deels dode- mugjes, rond 14:00 uur weer thuis. Een gemiddelde “bewogen“ snelheid van dit keer bijna 33,5 km/h. Waanzinnig hoe snel je zoveel kilometers kunt wegtrappen in een velomobiel.

De totaalstand van de WAW staat nu op bijna 15.500 km. En de paneeltjes hebben tot nu toe ons electriciteitsverbruik ruim gedekt. Er is al bijna 700 kWh aan schone electriciteit geproduceerd en we zijn nog niet eens twee maanden onderweg....

April topmaand...

Ondertussen zijn we bijna een half jaar verder en is het zomerseizoen in aantocht. De blaadjes komen weer aan de bomen, de baby eendjes zwemmen in de sloot en de pollen vliegen weer door de lucht. En ook de zon kijkt weer goed om de hoek.

Uiteindelijk heeft de installatie het eerste jaar net iets meer dan 3500 kWh opgebracht, dankzij een fikse eindspurt. Wat dat aangaat was het eerste jaar met 1000 kWh/kWp ver boven verwachting. Nu in april 2010 loopt de teller ook al weer hard op. De geprognotiseerde maandopbrengst is al weer enkele dagen geleden reeds gepaseerd en deze maand lijkt op een daverend record af te stevenen, gezien het feit dat we nu al 17 procent meeropbrengst hebben en het weer de komende dagen gunstig lijkt te blijven. Op 17 april werd het dagrecord dat dateerde van 18 april vorig jaar net aan gebroken: 21,34 kWh. Is het toeval dat dat precies een dag was dat de vliegtuigen vanwege de vulkaanuitbarsting in IJsland niet vlogen? De hele dag een prachtige strakblauwe lucht, zonder een enkele vliegtuigstreep!

Een klein dompertje op alle feestvreugde was de constatering dat de prijs van zonnepanelen het afgelopen jaar enorm gedaald is. Er is zo'n 40 procent van de prijs afgegaan, waardoor ik zelfs durf te stellen dat zonnepanelen nu zelfs zonder subsidie interessant beginnen te worden. Achteraf gezien hadden we beter kunnen wachten met de aanschaf van de panelen (in de eerste SDE subsidieronde had je volgens mij iets van maximaal 4 jaar de tijd om je installatie op te leveren), maar de panelen waren een lang gekoesterde droom die we snel wilden laten uitkomen. Bovendien waren de paneelprijzen in 2008 net als de jaren daarvoor niet of nauwelijks in prijs gedaald. Dus waarom wachten? Tja, als je alles van tevoren weet...

Aan de andere kant, we komen er geenszins op te kort en ondertussen hebben we een heel jaarverbruik aan stroom duurzaam geproduceerd en dat vergoedt alles.

Subsidie-start

Afgelopen woensdag op 1 april 2009 was de officiele start van onze 15 jarige subsidieperiode. De 213 kWh die in maart zijn opgewekt vallen dus nog buiten de subsidieregeling, waardoor we daarvan alleen de “vermeden inkoop” van stroom bij de Nuon in de pocket houden. Het was trouwens een behoorlijk zonnige maart (vooral vanaf het moment dat onze installatie in bedrijf gesteld werd), wat er voor zorgde dat de installatie boven verwachting gedraaid heeft. Op basis van gegevens die ik heb ingegeven op http://re.jrc.ec.europa.eu/pvgis/apps3/pvest.php zou je mogen verwachten dat er gem. per dag 7,7 kWh geproduceerd zou worden. In de praktijk kwam de opbrengst op gemidddeld 10,6 kWh. Een meerproductie van liefst 38 procent.  

De afgelopen dagen was het trouwens ook niet verkeerd: op de eerste subsidiedag werd met 20,86 kWh direct een nieuw dagrecord gezet. De dag erna was goed voor 20,32 kWh en gisteren werd 17,86 gescoord. Het mooie is dat je aan de hand van de daggrafieken ook iets kunt roepen over de zonnekracht. Alledrie de dagen was het vrijwel onbewolkt, maar vooral gisteren hing een lichte waas in de lucht. Dit had direct een 15 procent lagere opbrengst tot gevolg. In de gallery zonnestroom is een grafiek te zien waarop dit duidelijk naar voren komt.

Middels de hierboven genoemde site is tevens te bepalen wat de zonne-instraling gedurende de dag is. Ik heb in de gallery tevens een grafiek opgenomen met het geprognotiseerde AC vermogen dat in een bepaalde maand op een bepaald tijdstip van de dag teruggeleverd kan worden aan het net. De grafieken zijn afgetopt op 3000 Watt, aangezien dat het maximum AC vermogen is dat onze SunnyBoy 3000 kan leveren. 

Verder ben ik natuurlijk erg benieuwd naar het maximum aantal kWh dat op 1 dag gegenereerd zou kunnen worden. Op basis van wat berekeningen schat ik in dat een kleine 23 kWh mogelijk zou moeten zijn op een topdag in de maand mei.